of net niet helemaal?
Vorige week woensdag was ik weer eens in het ziekenhuis. In de afgelopen 2,5 jaar heb ik heel wat artsen gezien voor verschillende ‘euvels’ die toch ook allemaal wel aan elkaar gekoppeld zijn. Afgelopen woensdag was ik op de longafdeling in Sneek voor een longfunctietest.
“Het is goed nieuws” zei de longarts, terwijl we naar een scherm vol getallen kijken. De zuurstofopname in mijn bloed is weer 100%. “Eigenlijk is het 92%, maar je hebt ook bloedarmoede en als je dat verrekend is je opname weer 100%. Dat betekent dat je weer van de bloedverdunners af mag”.
Hoewel de arts dus eigenlijk best goed nieuws heeft blijft bij mij dat ene woordje hangen: bloedarmoede. Weer is mijn Hb-waarde te laag. Dit keer is de waarde 6,8 mmol/l, waar deze bij vrouwen tussen de 7,5 en 10 moet zitten. Het verklaart wel de vermoeidheid (incl. snel verzuren met fietsen) die ik de laatste weken weer meer ervaar.
Toch baal ik ervan. Het betekent dat ik weer op achterstand (van mezelf) sta. Dat ik weer op moet krabbelen. Dat ik nog niet vrij van klachten ben na alles van de afgelopen 2,5 jaar. Hopen dat het dit keer sneller gaat dan vorige keren!