We hadden een leuk idee; we fietsen in 3 dagen van Middelburg naar Drachten.

  • Idee: goed.
  • Uitvoering: met de nodige uitdagingen!

Uitdaging nummer 1: van Drachten in Middelburg komen.

We besloten de trein te pakken vanaf Heerenveen CS. Dan konden we gelijk van Drachten naar Heerenveen proefdraaien met wielrennen met onze (nieuwe) rugtassen. Een afstand van circa 25 km moest toch wel te doen zijn? Die constatering klopte, maar het treinen van Heerenveen naar Middelburg was letterlijk en figuurlijk een hele toer. Lang en met de nodige uitdagingen, tot een uitvallende trein, daardoor een langere overstap, verkeerd geparkeerde kinderwagens, een boze machinist en gefrustreerde andere fietseigenaren toe. Maar om half 3 waren we dan eindelijk op de officiële startplaats van onze fietstoer gearriveerd. Eerst wat drinken en eten in de schaduw van de Lange Jan en dan los!

Uitdaging nummer 2: de Oosterschelde zien.

Het doel van de eerste etappe lag bij Bergen op Zoom (de Stayokay). De route liep langs de Oosterschelde, voor de mooie uitzichten en het verkoelende briesje over het water. Dat liep even anders. De fietspaden liepen vooral achter de dijk langs, dus geen uitzicht. Op die plaatsen waar we het wel hadden of konden zien hebben we het dan ook maar even opgezocht. Maar eerlijk gezegd was dat dus een beetje een tegenvaller. Het verkoelende briesje over het water was nergens aan de orde; de temperatuur lag boven de 30 graden en over het water waaide een warme föhn, als het al waaide. Pas vlak voor het doel van de dag kregen we meer schaduw en een wat meer houdbare temperatuur, omdat we (eindelijk) onder de bomen fietsten.

Uitdaging nummer 3: de grote rivieren passeren.

Na een goede nachtrust in de Stayokay was het doel van de tweede fietsdag hotel De Roode Schuur in Nijkerk; een etappe van ruim 150km. Het liefst fiets je zoiets in een zo recht mogelijke lijn door mooi landschap. Het mooie landschap (hoe warm ook; weer boven de 30 graden!) is zeker gelukt. De rechte lijn was een uitdaging omdat we vlak na onze stop in Made al te maken kregen met de grote rivieren. Eerst de Bergsche Maas, daarna de Boven Merwede/Waal, vervolgens de Linge, het Amsterdam-Rijnkanaal en tot slot de Lek/Nederrijn. De eerste serie wateren lukte met een brug, wat met het warme weer best wel een uitdaging is. De laatste gingen we over met een groot veer, in de buurt van Wijk bij Duurstede. Het laatste stuk over de Utrechtse Heuvelrug en door de Gelderse Vallei gaven weer meer schaduw en gingen voor mij weer beter. De douche en de airgecoole kamer in het 4*-en hotel waren welkom. Het eten bij het naastgelegen restaurant uitgebreid en te veel. Maar ja, dan moet je ook niet een ‘veel te grote schnitzel’ bestellen, want die doet sowieso zijn naam eer aan.

Uitdaging nummer 4: (weer) 150km met zadelpijn fietsen.

Het fietsen met een rugzak; je gaat het op een gegeven moment niet meer leuk vinden. Dat moment kwam eigenlijk al op dag 1 in de vorm van een lichte zadelpijn. Deze was op dag twee nog te houden, maar na die tweede fietsdag had ik niet zo heel veel zin meer in dag drie. Weer 150km op het zadel, weer de extra druk door de rugtas, weer warm weer. Maar goed; vol goede moed vertrokken we ’s ochtends op de fiets. Klinkers en oneffen asfalt werden “beleefroute” in verschillende gradaties. We juichten om ieder stukje glad asfalt of mooi beton. Schaduw was nog steeds welkom, maar de temperatuur was een stuk beter dan de dagen ervoor; net onder de 30 graden. De wind was ons bovendien goed gezind; ’s ochtends blazend uit het zuidwesten (veel wind mee!) en ’s middags meer uit het westen (weer veel wind mee!). De snelheid lag dan ook beduidend hoger dan de voorgaande dagen wat resulteerde in een kortere belasting van het achterwerk op het zadel. De route gaf bovendien genoeg reden om nog regelmatig even van de fiets te stappen voor een drankje, hapje, open brug, mooi uitzichtpunt of pontje. En zo overleefden we ook de laatste 150km op het zadel van ons fietsavontuur.

Iets om weer te doen? Zeker weten, ik denk nu al na over nieuwe bestemmingen. Al ga ik dan niet meer met rugtas maar met een volgeladen fiets op pad 😉